Make your own free website on Tripod.com

                                   

                        ราชสีห์กับหนู

     เลยยอดข้าวโพดอ่อนออกไปโน่น  สุดปลายไร่ที่ติดกับทุ่งหญ้าเขียวสดใส  ยามบ่ายแดดเปรี้ยงแต่ก็ยังพอมีลม

อ่อนโชยเฉื่อยอยู่บ้าง ซึ่งอาการนี้ไม่ว่าคนหรือแมวก็เหอะ  พอหนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อนไปตามธรรมเนียม  ที่นั่น

ราชสีห์หนุ่มก็ยังรู้สึกอ่อนปวกเปียกจนเผลอหลับสนิทขนาดว่าหนูนาตัวจ้อยมาหลบงีบอยู่ซอกจั้กแร้ยังไม่ได้รู้เรื่องเลย 

ส่วนเจ้าหนูน้อยก็กระไรช่างไร้เดียงสาหลับๆตื่นๆพลิกตัวไปมามิสำคัญว่ามหาภัย   พอเสียงมือถือที่ฟากกระโน้นดังขึ้น

ก็เหมือนเราๆที่มักตาสว่าง เจ้าสองตัวสะดุ้งขึ้นพร้อมกันและก็ถูกหนีบอยู่ตรงซอกกะแร้นั่นแหละ   "โอ้ะโอ๋..เจ้าตัวน้อย 

นี่ไม่ได้รู้เรื่องเลยเชียวรึ นี่เจ้าป่านะจ้ะ"   ..."โอย ท่านผู้เป็นราชาแห่งสัตว์ทั้งปวงข้าพเจ้ารู้เท่าไม่ถึงการณ์ ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย"  

"เอาเถอะยกให้ครั้ง รีบไปซะ"   "เป็นพระคุณยิ่งหากตอบแทนได้ถ้าท่านมีภัยโปรดเรียกแล้วข้าพเจ้าจักมาโดยพลัน"   "ฮ่าๆ เจ้าตัว

น้อย..อย่างเจ้า..อย่างข้าฯ.. อย่ามาทำตีเสมอ รีบๆเลย  ยิ่งไกลยิ่งดี"  นีแหละเจ้าแห่งสัตว์ป่านิสัยไม่ได้เคยนึกว่าจะเสียทีใคร  ก็จน

เผลอเดินไปติดบ่วงนายพรานเข้านั่นแหละ ไม่รู้ว่าร้องหรือคำรามให้ลั่นทุ่ง  คงทำบุญไว้เยอะ เจ้าตัวจ้อยได้ยินเข้าก็รีบวางมือจากงาน จู้ดเดียวถึง 

 เชือกมะนิลาเส้นใหญ่หรือจะทานทนฟันน้องหนู

               แล้วนั่นจึงได้รู้ว่ากระทั่งเจ้าป่าก็ยังทำอะไรกับไอ้แค่เส้นเชือกไม่ได้  หนูน่ะนะจะบอกให้ กับไอ้เรื่อง..อีช่างแทะนี้นะ

ญี่ปุ่นเวียนหัวกับมันมากๆเลย  เคยถึงกับผสมตะไคร้กระเทียมลงไปในเปลือกหุ้มสายไฟฟ้า  แต่ก็ไม่รู้ว่าเจอไซแอมมีสไซแอมเม้าสเข้าจะเกิดอะไร

ขึ้นนะ   แต่ก็ได้ยินว่ามาสด้าโครโนสกลัวหนูไทยที่สุด

                          

 

 

           นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอย่าหมิ่นผู้ต่ำต้อยกว่า วันหนึ่งเราอาจต้องพึ่งเขา ชีวิตต้องพึ่งพากัน